Luc, 21 augustus 2009
Nederland , Didam

Weer thuis

Hallo lieve mensen die dit lezen!

Stiekem ben ik al een tijdje terug in Nederland, maar heb dit nog niet openbaar bekend gemaakt. Een aantal mensen zagen me al door de straten van Didam of dergelijken lopen en zouden al hebben gedacht: He Luc is thuis.

Nou dit klopt dus precies.
Zondag 9 augustus vertrokken wij met het vliegtuig vanuit Zambia richting Kenia, om daar weer een vliegtuig te pakken die ons naar Nederland zou brengen.
Het was een goeie reis, met pieken en dalen, want ja na elke keer het landen werd deze Luc hier een klein beetje misselijk. Maar daar hoeven jullie geen zorgen om te maken, want de misselijkheid is inmiddels al weg.

Maandag 10 augustus om 5 uur 's ochtends kwamen we dus aan, en had tegen eigenlijk iedereen verteld dat ik de 16e terug zou komen.
Het was voor de meeste dus een enorme grote verassing dat ik terug kwam.
Nou goed, Aziz en ik reden met de trein richting huis en onderweg waren we zo verbaast over Nederland. Het viel ons op dat er eigenlijk zoveel blanken rondlopen, met een licht chagrijnige blik op hun smoel en klagen over de aller kleinste domme dingetjes. Zo begon mij kleine cultuurshock, en wist dat het nog een tijdje zou duren voordat dit weg zou gaan.
Eenmaal aangekomen in Didam, en ik had inmiddels Aziz al uitgezwaaid op station Arnhem, besloot ik maar mn broer, Bram, te gaan verassen. Helaas dacht ik dat deze niet thuis was, wat achteraf wel weer zo bleek maar hij had alle gordijnen dicht. Toen hoopte ik maar erop dat mijn vader in het kantoor zat, en ditmaal had ik geluk. Ik deed de deur open en me vader was eventjes verbaast om me te zien. Maar 12 minuten later besloot hij mij maar naar ons huis te brengen, hij dacht dat ik wel moe zou zijn van zo'n lange reis.
Maar dit had hij juist mis. Toen ik op Schiphol aan was gekomen en ik diep ademhaalde in de frisse Nederlandse lucht kreeg ik spontaan kriebels in mijn buik door een dierentuin (burgers Zoo) gevoel. Heel toevallig kreeg ik te horen van mn pa dat Kim, Bas en Kaatje en Teun echt net op het punt stond om naar de dierentuin te gaan. Ik waagde me er gewoon op en vroeg of ik mee mocht gaan. Al waren ze ook verbaast dat ik al terug was, ze besloten met toch mee te nemen.
Vond het toch een klein beetje frapant om hier de dieren te zien, terwijl ik er vroeger minder moeite voor had.
De dagen erna keek ik nog steeds wazig om me heen, alles leek zo te gemaakt in Nederland, bijna niets is natuurlijk als je begrijp wat ik bedoel.
Ik wilde eigenlijk weer weg uit dit saaie, duffe land. Maar stiekem begon ik al de mensen van het project ook te missen.

Nou goed... ik kan nog heel veel meer vertellen over mijn ervaringen in Zambia en om hier terug te zijn in Nederland, maar als je slim bent, en de meeste van jullie zijn dat denk ik wel, kun je gewoon vragen over deze bizarre maar ongelofelijke prachtige tijd.

En natuurlijk hoop ik ook dat veel mensen hebben genoten van mijn verhaaltjes, en zo niet dan heb je denk ik gewoon pech, want in Zambia waren ze al blij met nog minder. Haha.

Liefjes en kusjes,
Luc

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl